Bep mintin en em gav Pralin ha Pistach asambles en ur vont d’ar skol.
O emgav pemdeziek eo.
« Aaa, ar vignoniezh ! » a soñj Kafe.
Pezh zo he deus Pralin un dra n’he deus ket Pistach
hag a blij kalz da Bistach.
Un degouezh mat, n’eo ket ?
Graet o deus marc’had neuze :
« Reiñ a ri din ar pezh az peus ha n’am eus ket,
hag en eskemm e tiwallin ac’hanout.
Met taol evezh, hor sekred deomp-ni e chomo. »
Hag e giz-se, bep mintin,
e ro Pralin da Bistach ar pezh n’he doa ket.
Ha kement hag ober e c’houlenn Pistach kaout un tammig muioc’h bewech.
« Aaa, ar vignoniezh ! » a soñj Kafe.
Laouen eo Pistach ha dinec’h eo Pralin.
Añfin, hervez pezh a lâr Pistach.
Rak e gwirionez, ne blij ket an dra-se da Bralin tamm ebet.
Pezh a blijfe dezhi eo chom hep reiñ da Bistach ar pezh n’he deus ket.
Plijout a rafe dezhi chom hep kaout pezh n’en deus ket Pistach zoken,
e-giz-se n’he dije ket da reiñ dezhi.
N’en em sant ket Pralin diwallet tamm ebet.
Aon he deus rak Pistach
hag en em sant mezhekaet.
Un nozvezh e ra Pralin un iskis a huñvre.
Dont a ra ul liorzhour daveti, ur c’hreunenn gantañ en e zorn.
« Dal », eme al liorzhour dezhi.
« ar c’hreunenn-mañ zo had mennozh.
Ur gemennadenn zo ganti evidout.
Laka dour ganti hag e weli.
Ma vez re start dit derc’hel ur sekred,
na zalc’hez ket anezhañ evidout.
Komz diwar e benn tro-dro dit. »
Antronoz ez a Pralin gant an hent da vont d’ar skol abretoc’h eget boaz.
A-raok en em gavout gant Pistach
ez a da welet Kafe hag e kont dezhañ pep tra.
« Tri mil kafe sal !
Met racket, rañson eo an dra-se !
Ret eo lakaat harz d’an dra-se ! »
Diwezhatoc’h en em gav Pralin ha Pistach.
Hag evel bemdez e roio Pralin da Bistach pezh n’he deus ket Pistach.
Añfin, pezh a soñj da Bistach bepred.
« Biken ken ! »
Hiviziken, ouzhpenn n’he deus ket Pralin trubuilh ebet ken gant Pistach,
kavet he deus ur mignon nevez, unan gwir.
Aaa, ar vignoniezh !
E mod-se emañ kont ha setu tout.