– Dreist eo ho tourer, aotrou liorzhour.
Dourañ a ra an holl blant e-unan.
– Ya, Nolwenn,
fiziout a c’heller warnañ.
Ata, yar ! Paouez da zebriñ had ar fav ’ta,
mod-all ne gresko netra.
– Penaos e kresk ar fav ?
– Lâret ’vo dit...
N’eo ket kalz a dra, Per, piz n’eo ket fav !
Gwel ’ta petra a c’hoarvez en nevez-amzer pa hadez,
e-barzh an douar mat,
gant ur bannig dour, ur pennadig amzer,
ur banne heol ha tommder.
– Setu emaomp-ni erru e fin an nevez-amzer !
– Hag an hañv zo bremañ.
Troet ar bleuñv e klor.
– Hag an holl hadoù-se, en o c’hlor,
a c’hello reiñ ur blantenn nevez pa varvo ar blantenn gozh.
– Setu. Loc’het eur eus an hadenn
evit dont en-dro d’an hadenn.
Hemañ eo kelc’hiad buhez ar plant.
Gwel ’ta da fotoioù deomp, Per.
– Ah ya ! Gwelet mat e vez an hadenn,
ar gwrizioù da heul,
ar c’harenn,
an delioù,
ar vleunienn,
ar glorenn,
hag an hadenn adarre.
Gwir a lârit, aotrou liorzhour.
Ur c’helc’hiad eo da vat.
– Ha gwir evit an holl blant,
ar plant a ra bleuñv koulz hag ar gwez.
Setu perak ne fell ket din e vefe debret an had gant ar yar.
– Kentañ tro, hadit kentoc’h kaktuz !