– He he he, sell ’ta piv, Per an dourer !
Paouez ’ta da spontañ ma yer.
– Pegen farsus eo ho tourer, aotrou liorzhour !
– Akomod eo avat. Dourañ a ra pep tra e-unan.
Pezh zo, ne oar ket kaer petra a rank bezañ douret.
Setu e vez douret forzh petra gantañ.
– Re wir eo. Petra a ranker dourañ neuze ?
Per, ha ma rafes un dibab e-lec’h dourañ kement tra ?
Perak an dibab-se, Per ?
Ah mat.
Divizet ’peus dourañ ar pezh na fiñv ket.
– Kement-se, Per !
D’ober petra dourañ ur maen ?
Gra un dibab all ’ta.
– Aet omp war-raok. Emañ an traoù n’int ket bev diouzh un tu...
Ar maen, an oto, an urzhiataer, n’eo ket dav dourañ anezho.
Ha diouzh an tu all, ar boudoù bev, o deus ezhomm dour an holl anezho
evit bevañ hag evit kreskiñ.
– Memes tra, Per !
An daou-mañ eo gwelloc’h ganto evañ eget bezañ douret.
Ezhomm dour o deus ar boudoù bev holl.
Ganet e vezont,
kreskiñ a reont hag en em vagañ.
– Ar plant, avat, n’hallont ket mont-ha-dont.
Koulskoude int bev ivez.
– Plant zo anezho.
Dourañ anezho a ranker, dezho da greskiñ ha d’en em vagañ.
N’int ket evit mont davit dour.
Eya, mervel a ra ar plant ivez, e-giz ar boudoù bev holl.
Komprenet ’z peus, Per ?
Dispar !
N’out ket faziet ar wech-mañ.
Mersi dit, Nolwenn.
A-drugarez dit e vo douret ar plant nemetken gant Per.